ارامش ذهنم

دلم هوس کرده برم

برم یه جای بلند

یه جای سرسبز

جایی که زمینش با درخت سنگ فرش شده و اسمانش با برگ ها گنبد ساخته

جایی که وقتی از بالا بهش نگاه میکنی هر چی که میبینی سبز است و سبز

جایی که که اونقدر بلند باشه که دنبا انگار زیر پاته

خونه ای که بالکنش بزرگ باشه و وقتی اونجا می ایستی بتونی دنیا حس کنی

بتونی عقاب ها رو لمس کنی

جایی که بتونی روزها با ارامش و شادی اونجا بمونی و هیچوقت نخوای که بری

جایی که وقتی توی بالکنش ، در حال که یه پتو دورته بتونی نفس عیق بکشی و خودت رو بغل کنی

بتونی با نگاه به منظره سبز و وسیع ، آسمان بی ابر و آبی و هوایی که به ریه هات جون میده ، از یه چایی خوش دم لذت ببری

......................